تجزیه وترکیب نهج البلاغه

أغضِ عَلي القَذَي وَ الالمِ تَرضَ اَبداً   .   حكمت 213

چشم از سختي و رنج فرو بند تا همواره خشنود باشي

 

كلمه	تجزيه								تركيب
أغضِ	فعل امر للمخاطب	مزيد الثلاثي	متعد	مبني	مبني للمعلوم	معتل (ناقص)			فعل امر و فاعله انت المستتر
عَلي	حرف جر	عامل	مبني علي السكون						-
القَذَي	اسم	مفرد	مذكر	جامد	معرب	معرفه	منصرف		مجرور بحرف الجار
وَ	حرف عطف	غير عامل	مبني علي الفتح						-
الالمِ	اسم	مفرد	مذكر	جامد	معرب	معرفه	منصرف		معطوف
تَرضَ	مضارع للمخاطب	مجردالثلاثي	متعد	معرب	مبني للمعلوم	معتل (ناقص)			فعل و فاعله انت المستتر
اَبداً	اسم	مفرد	مذكر	جامد	معرب	نكره	منصرف		مفعول فيه و منصوب

 

 

 

تجزیه و ترکیب نهج البلاغه

9- امْشِ بِدائِكَ ما مَشَى بِكَ. حكمت 25

تا درد همراه توست تو نيز با او همراهى كن

كلمه	تجزيه								تركيب
امْشِ	فعل امر	للمخاطب	مجرد الثلاثي	مبني	لازم	معلوم	معتل و ناقص اعلاله بالحذف		فعل و فاعله انت المستتر
بِ	حرف جر	عامل	مبني علي الكسر
داء	اسم	مفرد	مذكر	جامد	معرب	معرف بالاضافه	منصرف	ممدود	مجرور  بحرف الجار
كَ	اسم	ضمير متصل منصوبي و مجروري	معرفه	غير متصرف					مضاف اليه
ما	مصدريه	مبني	نكره						مفعول فيه
مَشَى	فعل ماض	للغائب	مجرد الثلاثي	مبني	لازم	معتل(ناقص)			فعل و فاعله هو المستتر
ب	حرف جر	عامل	مبني علي الكسر
كَ	اسم	ضمير متصل منصوبي و مجروري	معرفه	غير متصرف					مجرور بحرف الجار

 

ما اجمل الربیع

 تجزیه و ترکیب  نمونه ای از فعل تعجب  و  اسلوب مدح (مخصوص انسانی اختصاصی)

ما اجمل الربیع  و نعم الجلیس الصدیق الوفی

بهار چقدر زیباست و چه همنشین خوبی است دوست با وفا

ما: اسم (مای تعجبیه)-مبنی-نکره /مبتدا و مرفوع محلا

اجمل:فعل ماضی-للغائب-مبنی-مزید الثلاثی / فعل و فاعله هو المستتر و جمله به عنوان خبر برای ما محلا مرفوع  (توضیح فعل تعجب همیشه بر وزن ما افعل می آید و صرف نمی شود بنابر این ما اکثرت یا اکثروا ...نمی توانند فعل تعجب باشند )

الربیع:اسم-مفرد-مذکر-جامد(هر چند بر وزن فعیل است اما چون در ترجمه معنای صفت ندارد نمی توان آن را مشتق  از نوع صفت مشبهه قرار داد همانند کلماتی همچون قمیص ٰسبیل  و..) معرب بال-منصرف -صحیح الآخر
 و: حرف عطف -غیر عامل -مبنی بر فتح 

نعم: فعل ماضی للغائب-مجرد الثلاثی-مبنی/خبر مقدم برای الصدیق 

ال: حرف معرفه کردن-غیر عامل-مبنی علی السکون

الجلیس:اسم-مفرد مذکر-مشتق(صفت مشبهه از مصدر جلوس)معرب-معرف بال-منصرف صحیح الآخر/فاعل مدح و مرفوع  

الصدیق: اسم -مفرد-مذکر -مشتق(صفت مشبهه)-معرب-  معرقف بال-منصرف /مبتدای موخر و مرفوع 

توضیح: بعد از فعل مدح (نعم) و فعل ذم(بئس) دو اسم مرفوع می آید اسم اول فاعل مدح یا ذم و اسم دوم مخصوص به مدح یاذم است مخصوص به مدح یا ذم  همیشه در نقش مبتداست. و خبر آن فعل مدح و یا ذم به همراه فاعل آن است که قبل از مخصوص آمده اند . البته می توان مخصوص را اول جمله هم آورد الصدیق نعم الجلیس که باز هم صدیق (مخصوص به مدح)مبتدا و فعل مدح نعم خبر آن است. 

الوفی: اسم-مفرد-مذکر-مشتق(صفت مشبهه)معرب- منصرف معرف بال/صفت(نعت) و مرفوع به تبعیت از موصوف(الوفی) 

 

یا فاطمة

  

 

 یافاطمةُ الزهراءُ َ ! اشفعی لنا عند الله.  

یا: حرف ندا-غیر عامل-مبنی علی السکون 

فاطمه: اسم-مفرد-مونث -معرب-ممنوع من الصرف-صحیح الآخر/ منادای مفرد از نوع علم مبنی بر ضم محلا منصوب 

ال:حرف تعریف -غیر عامل -مبنی علی السکون 

زهراء:اسم-مفرد-مونث-معرب-معرف بال - ممنوع من الصرف-ممدود/صفت و مرفوع (منصوب نیز  جایز است به تبعیت از محل منادا که منصوب است)  

اشفعی: فعل امر للمخاطبة-مجرد الثلاثی-مبنی- لازم- معلوم(که به عربی مبنی للمعلوم مصطلح است)-صحیح و سالم 

ل:حرف حر-عامل-مبنی علی الکسر 

نا: اسم-ضمیر متصل للرفع (یعنی گاهی فاعل می شود)و النصب(گاهی با اتصال به فعل مفعول می شود) و الجر (گاهی با اتصال به اسم یا حرف جر مجرور می شود)-مبنب علی السکون-معرفه/مجرور بحرف جر محلا

عند: اسم-مفرد-مذکر-معرب-منصرف -صحیح الآخر/مفعول فیه و منصوب 

الله:اسم-مفرد-مذکر-جامد-معرب-منصرف-معرفه(علم)صحیح الاخر/مضاف الیه و مجرور

یا حسین

قال حسین (ع):    انا قتیل العبرة

 

انا:اسم-ضمیر منفص للرفع -مبنی-معرفه /مبتدا و مرفوع محلا

قتیل:اسم-مفرد-مذکر-مشتق(صفة مشبهه)معرف بالاضافه -معرب-منصرف-صحیح الآخر/خبر و مرفوع

العبرة: اسم-مفرد جمعه عبرات -مونث-جامد-معرب-معرف بال-منصرف-صحیح الآخر/مضاف الیه و مجرور

 

بسم الله الرحمن الرحیم

اضافه شدن «قتیل (کشته)» به العبره (اشک)» ، اضافه­ ی سبب به مسبب است. بنابراین، جمله­ ی «من کشته­ ی اشکم» بدین معناست که کشته شدن من، سبب جاری شدن اشک است. این جمله در احادیث نیز چین تفسیر شده است:

الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ (علیه ­السلام) : أَنَا قَتِیلُ الْعَبْرَةِ لَا یَذْکُرُنِی مُؤْمِنٌ إِلَّا اسْتَعْبَرَ.[۱]

من کشته­ ی اشکم. مؤمنی از من یاد نمی­ کند، جز این­که می­ گرید.

در واقع «أنا قتیل العبره» به یک پدیده­ ی مهم و تنبّه آفرین اجتماعی و تاریخی اشاره دارد که کشته شدن هیچ کس در طول تاریخ، به اندازه­ ی کشته شدن سید الشهدا، غم انگیز و گریه آور نبوده و نیست. … درباره­ ی هیچ کس جز امام حسین (علیه ­السلام) گزارش نشده است که همه­ ی پیامبران از آدم ابوالبشر تا خاتم الأنبیاء (صلی ­الله ­علیه ­و آله) و خاندان پیامبر و جمعی از اصحاب پیامبر خدا قبل از تولدش، بر او گریسته باشند و نیز فرشتگان، پریان، حیوانات و زمین و آسمان بر او گریه کرده باشند و حتّی دشمن هم بر او گریسته باشد. در طول تاریخ کسی را سراغ نداریم که مردمی بیش از یک­ هزار و سیصد سال، بر او بگریند.

آری! سید الشهدا «کشته ­ی اشک» است؛ اشکی که تا وقتی انتقام خون همه­ی مظلومان تاریخ را از ستمگران باز نستاند و آرمان­ های حسینی را به رهبری فرزند بزرگوارش مهدی آل محمد، در جهان تحقق نبخشد، همچنان بر گونه ­های مؤمنان راستین و علاقمندان به خاندان رسالت، جاری خواهد بود.

برگرفته از کتاب «گزیده ­ی دانشنامه­ ی امام حسین (علیه ­السلام)». صفحات ۸۰۳ و

 

فضائل الصیام

 

فضائل الصيام

 

الصيام عبادة من أجلِّ العبادات، وقربة من أعظم القربات، وهو دأب الصالحين وشعار المتقين، يزكي النفس ويهذب الخلق، وهو مدرسة التقوى ودار الهدى، من دخله بنية صادقة واتباع صحيح خرج منه بشهادة الاستقامة، وكان من الناجين في الدنيا والآخرة، وعليه فلا غرو أن ترد في فضله نصوص كثيرة تبين آثاره وعظيم أجره، وما أعده الله لأهله، وتحث المسلم على الاستكثار منه، وتهون عليه ما قد يجده من عناء ومشقة في أدائه.

فمما ورد في فضل الصوم: أنه جُنَّة -أي وقاية وستر- فهو يقي العبد من النار، روى جابر رضي الله عنه أن النبي صلى الله عليه وسلم قال: (الصوم جنة يستجن بها العبد من النار) رواه أحمد.

ومما ورد في الصوم أيضا أنه: يكسر ثوران الشهوة ويهذبها، لذلك أرشد عليه الصلاة والسلام الشباب الذين لا يستطيعون الزواج، أن يستعينوا بالصوم ليخفف من شهواتهم، فعن ابن مسعود رضي الله عنه أن النبي صلى الله عليه وسلم قال: (يا معشر الشباب! من استطاع منكم الباءة فليتزوج، فإنه أغض للبصر وأحصن للفرج، ومن لم يستطع فعليه بالصوم فإنه له وجاء) متفق عليه.

وورد أن الصوم سبيل من سبل الجنة وباب من أبوابها، فقد روى النسائي عن أبي أمامة رضي الله عنه أنه قال: يا رسول الله، مرني بأمر ينفعني الله به، قال: (عليك بالصوم فإنه لا مثل له)، فبين عليه الصلاة والسلام أنه لا شيء مثل الصوم يقرب العبد من ربه جل وعلا، وأخبر المصطفى صلى الله عليه وسلم، أن في الجنة باباً خاصاً بالصائمين لا يدخل منه غيرهم، ففي الحديث المتفق عليه عن سهل بن سعد رضي الله عنه أن النبي صلى الله عليه وسلم قال: (إن في الجنة بابا يقال له الريَّان، يدخل منه الصائمون يوم القيامة، لا يدخل منه أحد غيرهم، يقال: أين الصائمون؟ فيقومون، لا يدخل منه أحد غيرهم، فإذا دخلوا أغلق، فلم يدخل منه أحد).

وورد أيضاً أن الصيام يشفع لصاحبه يوم القيامة، فقد روى الإمام أحمد عن عبد الله بن عمرو بن العاص رضي الله عنه أن النبي صلى الله عليه وسلم قال: (الصيام والقرآن يشفعان للعبد يوم القيامة، يقول الصيام: أي رب منعته الطعام والشهوات بالنهار فشفعني فيه، ويقول القرآن: منعته النوم بالليل فشفعني فيه، قال: فيُشَفَّعان).

والصوم من أعظم أسباب مغفرة الذنوب وتكفير السيئات، ففي "الصحيحين" عن أبي هريرة رضي الله عنه أن النبي صلى الله عليه وسلم قال: (من صام رمضان إيماناً واحتساباً غفر له ما تقدم من ذنبه)، أي: إيماناً بأن الله فرض الصوم عليه، واحتساباً للأجر والمثوبة منه سبحانه.

وثواب الصيام مطلق غير مقيد، إذ يعطى الصائم أجره بغير حساب، ففي "الصحيحين" عن أبي هريرة رضي الله عنه قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: (قال الله تعالى: كل عمل ابن آدم له إلا الصيام، فإنه لي وأنا أجزي به )، وفي رواية لمسلم: (كل عمل ابن آدم يضاعف، الحسنة بعشر أمثالها إلى سبعمائة ضعف، قال الله عز وجل: إلا الصوم، فإنه لي وأنا أجزي به، يدع شهوته وطعامه من أجلي)، فاختص الله الصوم لنفسه من بين سائر الأعمال لشرفه عنده، ولأنه سر بين العبد وبين ربه لا يطلع عليه إلا الله.

والصوم سبب في سعادة الدارين، ففي الحديث المتفق عليه عن أبي هريرة رضي الله عنه أن النبي صلى الله عليه وسلم قال: (للصائم فرحتان: فرحة عند فطره، وفرحة عند لقاء ربه)، فعند فطره، يفرح بما أنعم الله عليه من القيام بهذه العبادة وإتمامها، وبما أباح الله له من الطعام والشراب الذي كان ممنوعاً منه حال صيامه، وعند لقاء الله يفرح حين يجد جزاء صومه كاملاً في وقت هو أحوج ما يكون إليه.

ومن الفضائل أن خلوف فم الصائم -وهي الرائحة المنبعثة من فمه نتيجة خلو المعدة من الطعام- أطيب عند الله تعالى من ريح المسك، فهذه الرائحة وإن كانت مكروهة عند الخلق، إلا أنها محبوبة عند الله جل وعلا، لأنها من آثار العبادة والطاعة، وهو دليل على عظم شأن الصيام عند الله.

فهذه بعض فضائل الصوم، وتلك هي آثارة، وهي في مجموعها موصلة العبد إلى الغاية التي من أجلها شُرِع الصوم، وهي تحصيل التقوى، لينال رضا الله في الدنيا والآخرة.

 http://library.islamweb.net& 

خدا حافظ زمستان زيبا

لذّت پایانی!

 

شب پر از لذت يک برف زمستاني بود

خانه در همهمه‌ي صحبت مهماني بود

دور کرسي سخن از قصه‌ي پاييزي دشت

باغ لب‌ها همه با خنده بهاراني بود

سبد آبي خانه دلي نارنجي داشت

ليموي سر سبدش برفي و باراني بود

حال من، قصه‌ي آن کودک تعطيل از درس

غرق در حال و هوائي که تو مي‌داني بود

بين آن جمع من و کرسي گرم و... ناگاه

خواب نا خواسته!  اين لذّت پاياني بود

سروده  جناب محمد جبرييلي جلودار برادر ارشد و سرور بنده

  http://mjebraeeli.blogfa.com

 

درود بر پیامبر رحمت

 

عطربهار نارنج(در هوای ميلاد گل محمّدی)

ما کوچه ی شکوفه ی نارنج ديده ايم

غرق طراوتيم، اگر رنج ديده ايم

 

 گر چه فقير از نظر خلق روزگار

آنچه نديد صاحب يک گنج ديده ايم

 

 سبز و سفيدهای زيادی به زندگی

در پای اين صفحه ی شطرنج ديده ايم

 

با گل شکفته ايم، ولی هر شکوفه را

با ديده ای ژرف و نظر سنج ديده ايم

 

گل ها همه محمّدی اند، اين ظرافتی است

کز پنج برگ هر گلِ نارنج ديده ايم؛

 

ما زير آن عبای هميشه بهار عشق

گل را خلاصه در عدد پنج ديده ايم

 

 انشده اخي العزيز  محمد جبرييلي  حفظه الله

ارائه پيشنهاد و انتقاد

لطفا پيشنهادها   و انتقادات سازنده تان را به

[e-mail]

ارسال نماييد .پيشاپيش از لطف و عنايت همه دوستان نسبت به حقير بي نهايت سپاس گزارم

يا حسين

لعن الله قاتلیک یا حسین

لعن :فعل و فاعله الله

الله:فاعل و مرفوع بالضمة الظاهرة

قاتلی: المفعول به و المنصوب  بالاعراب الفرعی  (در اصل قاتلین بوده طبق قاعده حذف ن از مثنی و جمع نون از آن حذف گردید)

ک:مضاف الیه و مجرور محلا

حسین:منادا  مفرد  از نوع  علم و محلا منصوب

 

تذکر: اعراب  اسم  های مبنی [ ضاماش=  ضمیر-اشاره(بجز مثنی)-موصول(به جز مثنی)-استفهام-شرط]  محلی است  

اسم های معرب در دو موضع به صورت مبنی در می آیند 1- منادا ی مفرد قرار گیرند یا الله     یا تلمیذُ   یا ایها الناس       2- اسم لای نفی جنس شوند   لا اله الا الله

فعل معرب(مضارع غیر دو صیغه جمع مونث) نیز  اگر در جمله نقش خبر(الله یخلق ما یشاء) و یا جمله وصفیه(هو اله ٌ یخلق ما یشاء)  و یا حالیه ( جاء الحق یهدینا الی خیر سبیل)    گیرد اعرابشان محلی می شود( مورد اول خبر و محلا مرفوع-مورد دوم صفت و   محلا مرفوع-مورد سوم حال محلا منصوب)

از خصایص اسم های مبنی این است که هرگز تنوین نمی گیرند - و جز در موارد نادر (خارج از اهداف مقطع دبیرستان) مضاف نمی شوند

 

لعن الله علي قاتلي حسين (عليه السلام)

توصیف قبر معاویه کبیر و صغیر در سخنان مکتوب مرحوم کافی(ره

شفقنا (پایگاه بین المللی همکاری های خبری شیعه) - وبلاگ امام علی (ع) - توصیف قبر معاویه کبیر و صغیر در سخنان مکتوب مرحوم کافی(ره)

سخنان مرحوم شیخ احمد کافی (ره) :
امسال كه به شام رفته‏ بودم ، روزى از آن بچه عربها پرسیدم : قبر معاویه كجاست ؟
گفتند : ما دو معاویه داریم : معاویه كبیر و معاویه صغیر شما كدام یك را مى‏ خواهید ؟
گفتم : هر دو را ، قرار شد كه اول به‏ سر قبر معاویه كبیر برویم‏ در كوچه ، پس كوچه‏ هاى آنجا راه افتادیم تا به یك خانه مخروبه‏ رسیدیم‏ رطوبت تا سقف خانه را گرفته بود

از هفت ، هشت پله پایین رفتیم و به یك چاله رسیدیم‏ كه چون گنداب زباله هاى شهر از كنارش مى گذشت ، خیلى متعفن بود چند میله آهنى ، مقدارى خاك‏ مرطوب لجنى را محدود كرده بودند كه قبر معاویه‏ هم بوسیله همانها مشخص شده بود

آرى ، آنجا قبر معاویه بود ، همان معاویه اى كه صد و ده هزار شیعه را كشت و همان معاویه اى كه دستور مى داد تا امام حسن علیه السلام را پاى منبر بنشانند و خطیب بی دین درباریش بر منبر برود تا در محضر امام حسن علیه السلام ، على علیه السلام را لعن‏ كند اكنون دیگر دوره قُلدرى او سپرى شده و از او چیزى جز آن زباله دان متعفن بجا نمانده است

ما مشغول صحبت بودیم كه زنى به نزدمان آمد او خادمه آن محل بود زن كه فهمید من كمى با زبان‏ عربى آشنا هستم ، به من گفت : آقا ! غصه این را نخورید
او فكر مى كرد كه من از دوستداران‏ معاویه هستم‏ پرسیدم : چطور ؟
گفت : این نكبت‏ را كه مى بینید ، بخاطر اعمال خود اوست شما به‏ همراهانتان بگویید كه كمى به من كمك كنند اما نه به حساب معاویه بلكه به احترام على‏ (ع)
خادمه‏ قبر معاویه ، كنار قبر او چنین مى گوید
..
براستى‏ كه : ان العزه لله و لرسوله و للمومنین‏

به به‏ از آن معنویت ، فضیلت ، تقوى و دیانتى كه چنین‏ عزتى را به یادگار گذاشته است‏ این قبر معاویه‏ كبیر بود اما قبر معاویه صغیر چطور ؟

او پسر یزید و نوه معاویه بود پس از چهل روز حكمرانى‏ ، رجال مملكت را احضار كرد ، خودش بر فراز منبر رفت و گفت : اى مردم ! این خلافت متعلق به آل‏ محمد - علیهم السلام - است‏ جد من غاصب و ظالم‏ بوده است و پدرم ظالمتر از او من این لباس‏ غصبى خلافت را مثل پیراهنى از تنم درمى آورم ، دیگر خودتان مى دانید ، هر كه را مى خواهید ، انتخاب كنید

او بدین ترتیب دینش را حفظ كرد و چندى بعد هم با همین عقیده از دنیا رفت‏

معاویه‏ ، جدش كه تا آخرین نفس در همین شام حكمرانى‏ كرده بود ، آن زباله دانى قبرش بود اما این نوه‏ كه از خلافت كناره گرفته بود و فردى عادى بیش‏ نبود ، اكنون مزار مجللى دارد كه بیا و ببین ! قالیهاى نفیس ، زوار فراوانى كه دسته دسته براى‏ طلب مغفرت به زیارتش مى روند ، ضریح آبرومندانه‏ ، همه و همه یادگار معاویه صغیر هستند.


این شعر سنایی نیز در مورد این خاندان لعین
داســتان پسر هـنـد مـگـر نـشـنيـدي
كه از اووسه كس او به پيامبر چه رسيد؟

پدر او، دُر دنـدان پيـمــبـر بشكسـت
مادر او جـگــر عـم پيـامبــر بمـكيـد

خودبنا حق، حق دامـاد پيامبر بگرفت
پسـر او سـر فـرزند پيـمبـر بـبــريـد

بر چنين قوم تو لعنت نكني شرمت باد
لـعـن اللّه يزيـداً و عـلــي آل يـزيـد


----------------------------------------------------
منبع:سخنان مکتوب مرحوم کافی(ره)
عکس قبر معاویه در سوریه
منبع عکس : http://www.dijlh.net/album.php?albumid=11183&attachmentid=110832

المُحَرَّم (بالألف واللام دائماً!^[1]) الشهر الأول من السنة القمرية أو التقويم الهجري. كان اسمه في الجاهلية مُؤْتَمِر أو المُؤْتَمِر. في حين كان يطلق اسم المُحَرَّم في الجاهلية على شهر رَجَب.

والمحرّم سمي بذلك لكونه شهراً محرّما، فهو أحد الأشهر الحُرُم الأربعة، وهي التي لا يستحلّ فيها المسلمون القتال، قال الله فيها : إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِنْدَ اللَّهِ اثْنَا عَشَرَ شَهْرًا فِي كِتَابِ اللَّهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّمَأوَاتِ وَالْأَرْضَ مِنْهَا أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ذَلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ فَلَا تَظْلِمُوا فِيهِنَّ أَنْفُسَكُمْ وَقَاتِلُوا الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً ۚ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ سورة التوبة 36.

 

ان الحسين‌ مصباح الهدي و سفينة النجاة

ان: از حروف مشبهة بالفعل

الحسين : اسم ان و منصوب بالاعراب الظاهري الاصلي

مصباح : خبر ان و مرفوع بالاعراب الظاهري الاصلي

الهدي: مضاف اليه و مجرور بالاعراب التقديري  (موارد اعراب تقديري 1- اسم مقصور: اسمي كه به الف كوتاه و كشيده ختم شود مثل موسي دنيا  2-اسم منقوص : اسمي كه به ي ختم شده و قبل از آن مكسور باشد در دو حالت مرفوعي و مجروري قاضي شافي ليالي  البته ي بايد جزء كلمه باشد و تشديد هم نداشته باشد پس معلمي  و علي منقوص نيستند  3- اسم مضاف به ياء متكلم  مثل   معلمي   صديقي)

و: حرف ربط

سفينة : معطوف و مرفوع به تبعيت از معطوف عليه(مصباح) ( كلمه ها در زبان عربي گاهي در اعراب از كلمات قبل خود تبعيت مي كنند كه در زير به چند مورد اشاره مي شود

1- صفت از موصوف خود  كتابا مفيدا (مفيدا صفت يا نعت است كه از موصوف خود(منعوت)پيروي كرد و منصوب خوانده شد

2-معطوف از معطوف عليه :  جاء الرجل و صديقه (صديق از رجل در اعراب پيروي كرد و مرفوع خوانده شد)

3-عطف بيان

الف -از اسم اشاره قبل خود ذلك الكتاب لا ريب فيه (كتاب مرفوع خوانده مي شود چون از ذلك پيروي مي كند)

ب- ابن و بنت از اسم قبل از خود فاطمة بنت محمد اسوة لجميعنا (بنت مرفوع خوانده مي شود چون از فاطمه پيروي مي كند)

4-بدل   :  علي صديقك ساعدني في الامتحانات      (صديق همان علي است كه مي تواند به عنوان بدل جانشين آن گردد بنا براين اين كلمه را به تبعيت از علي مرفوع مي خوانيم

5- تاكيد بوسيله تكرار كلمه يا  كل -عين    انهزم الجيش الجيش (جيش دوم به تبعيت از اعراب جيش اول كه فاعل است مرفوع شده است)   انهزم الجيش كله (كلمه كل ازجيش تبعيت نمود پس مرفوع خوانده مي شود)

النجاة : مضاف اليه و مجرور

 

حسين پشت و پناه شما عزيزان باد  

 

 

شهْـرُ الصّيام

شعر / أحمد محمد الصديق

مَرْحى لِشَهْرِ الصِّيامِ شَهْرِ التُّقى والسَّلامِ
مَرْحى لِخَيْرِ الشُّهورِ شَهْرِ الهُـدى والنّورِ
تَـحْلو بهِ الطّاعاتُ وَتَعْظُـمُ الحَسَناتُ
نَصومُ طـولَ النَّهارِ في عَـزْمةٍ وَاَصْطِبارِ
فـالصَّوْمُ لِلّهِ جُنـَّهْ عُقْبـاهُ فَـوْزٌ وَجَنَّهْ
تَزْكـو بِهِ الأَبـْدانُ وَيَسْـتنيرُ الجَـنانُ
وَالمَرْءُ يَغَْدو رَحيمَا مُـهَذَّباً مُـسْتَقيمَا
جَميعُنا في سُـرورِ عـلى طَعامِ الفُطورِ
نَدْعـو بِقَلْبٍ مُنيبِ وَاللهُ خَـيْرُ مُجيبِ
إلى صَـلاةِ القِيـامِ نَسْعى بِكُـلِّ اهْتِمامِ
وَفي السُّـحورِ تَرانا نَصْحو .. ولا نَتَوانى

حُيّيـتَ يا رَمَضانُ قَدْ خَصَّكَ الرَّحْمنُ
بِالَمْكرُماتِ العِظـامِ في نُصْـرَةِ الإسْلامِ
بِالذِّكْرِ .. بالقُرْآنِ بالبِرِّ .. وَالإحْسَانِ
وَزانـَكَ الإيـمَانُ حُييّـتَ يا رَمَضانُ

رمضان المبارك

شعر ماه رمضان

(آب توبه)

سحر بخیز تجدید وضو کن

به آب توبه خود را شستشو کن

اگر خواهی شوی پاک از پلیدی

به درگاه خدای خویش رو کن

به شکر نعمتش تا می توانی

لبت را آشنا با ذکر او کن

در رحمت به رویت کرده حق باز

به او رو آور و دفع عدو کن

گدای درگه حق شو به عالم

گدایی گر کنی با آبرو کن

هرآنچه درد دل داری به عالم

سحر با حقتعالی گفتگو کن

اگر خواهی تو فیض از محضرحق

از او توفیق طاعت آرزو کن

يا فاطمه هنيئة لك ولادتك

 

رسول خدا (صلّی ‌‌الله‌ عليه‌ وآله):

يا فاطِمَةُ! مَنْ صَلَّى عَلَيْكِ غَفَرَ اللهُ لَهُ وألْحَقَهُ بِي حَيْثُ كُنْتُ مِنَ الْجَنَّةِ.

ای فاطمه! هر كه بر تو درود فرستد، خداوند او را بیامرزد و هر جای بهشت باشم او را به من ملحق کند.

 

O Fātimah, if someone utters Salawāt upon you, God will forgive him and lead him to my position in paradise

فاطمة: اسم- مفرد- مونث- مشتق(اسم فاعل)-معرب- معرفه - ممنوع  من الصرف(غير منصرف) -صحيح الآخر// منادا مفرد از نوع علم مبني برضم محلا منصوب
من:اسم شرط عام -مبي-نکره //مبتدا محلا مرفوع
صلي : فعل ماض للغائب- مزيد الثلاثي من باب تفعيل بزيادة حرف واحد- متعد- مبني-  مبني للمعلوم-  معتل (ناقص)// فعل شرط و مجزوم محلا فاعله    هو مستتر محلا مرفوع
علي:حرف جر- عامل- مبني  علي السكون
ك : اسم- ضمير متصل للنصب و الجر- معرفه- مبني // مجرور بحرف جر محلا مرفوع
غفر : فعل ماض للغائب- مجرد الثلاثي- مبني-متعد- معلوم- صحيح و سالم //جواب شرط محلا مجزوم  
الله : اسم -مفرد- مذكر- جامد- معرب- معرفه- منصرف- صحيح الآخر/فاعل و مرفوع

 ل:حرف جر-عامل-مبني علي الفتح
ه:اسم-ضمير متصل للنصب و الجر- معرفه- مبني/مجرور بحرف جر محلا
فعل شرط و جواب شرط في محل رفع محلا مرفوع خبر للمبتدا  

 

صلی الله علیک یا نبی الرحمة

ماه فروماند از جمال محمد		سرو نباشد به اعتدال محمد
قدر فلک را کمال و منزلتی نیست		در نظر قدر با کمال محمد
وعده‌ی دیدار هر کسی به قیامت		لیله‌ی اسری شب وصال محمد
آدم و نوح و خلیل و موسی و عیسی		آمده مجموع در ظلال محمد
عرصه‌ی گیتی مجال همت او نیست		روز قیامت نگر مجال محمد
وآنهمه پیرایه بسته جنت فردوس		بو که قبولش کند بلال محمد
همچو زمین خواهد آسمان که بیفتد		تا بدهد بوسه بر نعال محمد
شمس و قمر در زمین حشر نتابند		نور نتابد مگر جمال محمد
شاید اگر آفتاب و ماه نتابند		پیش دو ابروی چون هلال محمد
چشم مرا تا به خواب دید جمالش		خواب نمی‌گیرد از خیال محمد
سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی		عشق محمد بس است و آل محمد

عناوین برخی پایان نامه ها با موضع زبان عربی

ادامه نوشته

  سلام دوستان امروز می خواهم حدیث زیبایی از امام صادق علیه السلام  برای شما تجزیه و ترکیب کنم

 

امام صادق(ع) فرمود : كُونُوا دُعَاةَ النَّاسِ بِغَیْرِ أَلْسِنَتِكُمْ .

مردم را با غیر زبان های خود به مذهب تشیع دعوت کنید

 

کونوا: فعل الامر للمخاطبین-مجرد الثلاثی- لازم-مبنی-معتل (الاجوف)/  الفعل الناقص و اسمه الواو محلا مرفوع

دعاة  :اسم-جمع التکسیر-مذکر(لِأن مفرده داعی)-مشتق(اسم فاعل )-معرب-معرف بالاضافه-منصرف-صحیح الآخر/خبر کان و منصوب بالاعراب الظاهری الاصلی

الناس:اسم جمع-جامد-معرب-معرف بال –منصرف-صحیح الآخر/المضاف الیه و المجرور

ب:حرف جر،عامل  ، مبنی علی الکسر

غیر:اسم-مفرد-مذکر-جامد- معرب-نکره[تذکر غیر  از کلماتی است که با وجود اضافه شدن به اسم معرفه حالت نکره دارد که در زبان عربی متوغل فی الابهام معروف است شِبْه هم همانند غیر است ]-منصرف-صحیح الآخر/مجرور بحرف جر

السنة:اسم-جمع التکسیرمفرده لسان-مذکر[ لِاَن مفره مذکر(لسان)]-جامد-معرب-منصرف/مضاف الیه و مجرور

کم:اسم-ضمیرمتصل للجر و النصب- مبنی-معرفه/مضاف الیه و مجرور محلا

 

تذکرات قابل توجه در تجزیه کلمات :

اگر اسم مورد نظر جمع مکسر باشد جهت تشخیص مذکر و یا مونث بودن آن و همینطور جامد و مشتق بودن آن به مفردش توجه نمایید اگر مذکر بود مذکر و یا اگر مشتق بود مشتق در نظر بگیرید

یکی از موارد تجزیه اسم ، تقسیم اسم از نظر نوع حرف آخر آن است که به موارد1- اسم مقصور(اگر به الف یا یاء مقصور ختم می شد مثل دنیا و موسی  )2-اسم منقوص (اسمهایی که به یاء ماقبل مکسور ختم شوند مثل قاضی-داعی لازم به ذکر است که اسم مورد نظر مشدد نباشد مثل ایرانیّ-نبیّ-علیّ-نقیّ-طبیعیّ)3-اسم ممدود اسمی که به اء ختم شود(حمراء – صحراء)  4- اسم صحیح الآخر اسمی که جزء 3 مورد قبل نباشد مثل فاطمة

سوال :آیا برای تشخیص نوع حرف آخر اسم جمع مکسر باید به مفرد آن نگاه کنیم همچنانکه در تشخیص مذکر و مونث و جامد و مشتق چنین می کردیدم

پاسخ : خیر برای تشخیص مقصور،منقوص،ممدود و صحیح الآخر بودن  نیازی به تبدیل  جمع مکسر به مفرد آن نیست مثلا همچنانکه در حدیث بالا ملاحظه فرمودید کلمه دعاة را  با وجود انکه مفرد آن منقوص است ، صحیح الآخر معرفی کردیم با توجه به مطالبی که عرض شد  کلمه لیالی در تجزیه منقوص است هر چند مفرد آن صحیح الآخر است.

خدا را شکر که  مکتب ما مزین به پیشوایانی اینگونه است که کلامشان در تلالو از مروارید هم افزون است.  این حدیث مرا به داستان زیبای در صدر اسلام می کشاند که مردی محضر شریف نبی مکرم اسلام (صلی الله علیه و آله امد)از او خواست که فرزندش را در خوردن خرما  منع نماید پیامبر به او فرمود امروز بروید فردا بیایید .روز بعد مرد عرب  به او گفت چرا دیروز چنین نکردید حضرت فرمود بدان جهت که دیروز خود خرما خورده بودم  نتوانستم او را از خوردن خرما منع نمایم. آری دوستان بیاییم در کلام پیشوایانمان تفکر کنیم و در دنیا و آخرت سربلند درآییم.

 

در پایان از اینکه بتوانم ذره ای از آسمان زیبای ذهنتان را دلرباتر کنم بسیار خداوند بزرگ را شاکرم.

اللهم وفقنا لما تحب و ترضی جبرییلی  دی ماه  92

 

 

 

السلام علیک یا اباصالح المهدی

شهادت امام حسن عسکری علیه السلام بر همه شما شیعیان و پیروان راستین ائمه اطهار تسلیت باد

 

شهادت آن حضرت را روز جمعه هشتم ماه ربیع الاول سال ۲۶۰هجری نوشته اند .در کیفیت وفات آن امام بزرگوار آمده است : فرزند عبیدالله بن خاقان گوید روزی برای پدرم ( که وزیر معتمد عباسی بود ) خبر آوردند که ابن الرضا – یعنی حضرت امام حسن عسکری – رنجور شده ، پدرم به سرعت تمام نزد خلیفه رفت و خبر را به خلیفه داد . خلیفه پنج نفر از معتمدان و مخصوصان خود را با او همراه کرد . یکی از ایشان نحریر خادمبود که از محرمان خاص خلیفه بود ، امر کرد ایشان را که پیوسته ملازم خانه آن حضرت باشند ، و بر احوال آن حضرت مطلع گردند . و طبیبی را مقرر کرد که هر بامداد و پسین نزد آن حضرت برود ، و از احوال او آگاه شود . بعد از دو روز برای پدرم خبر آوردند که مرض آن حضرت سخت شده است ، و ضعف بر او مستولی گردیده . پس بامداد سوار شد ، نزد آن حضرت رفت و اطبا را – که عموما اطبای مسیحی و یهودی در آن زمان بودند – امر کرد که از خدمت آن حضرت دور نشوند و قاضی القضات ( داور داوران ) را طلبید و گفت ده نفر از علمای مشهور را حاضر گردان که پیوسته نزد آن حضرت باشند . و این کارها را برای آن می کردند که آن زهری که به آن حضرت داده بودند بر مردم معلوم نشود و نزد مردم ظاهر سازند که آن حضرت به مرگ خود از دنیا رفته ، پیوسته ایشان ملازم خانه آن حضرت بودند تا آنکه بعد از گذشت چند روز از ماه ربیع الاول سال ۲۶۰ ه . ق آن امام مظلوم در سن ۲۹سالگی از دار فانی به سرای باقی رحلت نمود . بعد از آن خلیفه متوجه تفحص و تجسس فرزند حضرت شد ، زیرا شنیده بود که فرزند آن حضرت بر عالم مستولی خواهد شد ، و اهل باطل را منقرض خواهد کرد … تا دو سال تفحص احوال او می کردند … . این جستجوها و پژوهشها نتیجه هراسی بود که معتصم عباسی و خلفای قبل و بعد از او – از طریق روایات مورد اعتمادی که به حضرت رسول الله (ص ) می پیوست ، شنیده بودند که از نرگس خاتون و حضرت امام حسن عسکری علیه السلام فرزندی پاک گهر ملقب به مهدی آخر الزمان – همنام با رسول اکرم (ص ) ولادت خواهد یافت و تخت ستمگران را واژگون و به سلطه و سلطنت آنها خاتمه خواهد داد . بدین جهت به بهانه های مختلف در خانه حضرت عسکری علیه السلام رفت و آمد بسیار می کردند ، و جستجو می نمودند تا از آن فرزند گرامی اثری بیابند و او را نابود سازند . به راستی داستان نمرود و فرعون در ظهور حضرت ابراهیم علیه السلام و حضرت موسی علیه السلام تکرار می شد.

چند حدیث از امام حسن عسکری (ع)

1-«مِنَ الْفَواقِرِ الَّتى تَقْصِمُ الظَّهْرَ جارٌ إِنْ رَأى حَسَنَةً أَطْفَأَها وَ إِنْ رَأى سَيِّئَةً أَفْشاها.»:
از بلاهاى كمرشكن، همسايه اى است كه اگر كردار خوبى را بيند نهانش سازد و اگر كردار بدى را بيند آشكارش نمايد.

2-«لَيْسَتِ الْعِبادَةُ كَثْرَةَ الصِّيامِ وَ الصَّلوةِ وَ إِنَّما الْعِبادَةُ كَثْرَةُ التَّفَكُّرِ فى أَمْرِ اللّهِ.»:
عبادت كردن به زيادى روزه و نماز نيست، بلكه [حقيقتِ] عبادت، زياد در كار خدا انديشيدن است.

3- شناخت احمق و حكيم
«قَلْبُ الأَحْمَقِ فى فَمِهِ وَ فَمُ الْحَكيمِ فى قَلْبِهِ.»:
قلب احمق در دهان او و دهان حكيم در قلب اوست.

4- تلاش براى رزق مقدّر
«لا يَشْغَلْكَ رِزْقٌ مَضْمُونٌ عَنْ عَمَل مَفْرُوض.»:
رزق و روزىِ ضمانت شده، تو را از كار واجب باز ندارد.

5- عزّتِ حقگرايى
«ما تَرَكَ الْحَقَّ عَزيزٌ إِلاّ ذَلَّ، وَلا أَخَذَ بِهِ ذَليلٌ إِلاّ عَزَّ.»:
هيچ عزيزى حقّ را رها نكند، مگر آن كه ذليل گردد و هيچ ذليلى به حقّ نياويزد، مگر آن كه عزيز شود.

  6- دوست نادان
«صَديقُ الْجاهِلِ تَعَبٌ.»:
دوست نادان، مايه رنج است.

7- بهترين خصلت
«خَصْلَتانِ لَيْسَ فَوْقَهُما شَىْءٌ: أَلاِْيمانُ بِاللّهِ وَ نَفْعُ الاِْخْوانِ.»:
دو خصلت است كه بهتر و بالاتر از آنها چيزى نيست:ايمان به خدا و سود رساندن به برادران.

http://shiayan.ir برگرفته از پایگاه اطلاع رسانی شیعیان

کتب حوزوی صرفی و نحوی

ادامه نوشته

جدول ابواب ثلاثی مزید

چرا زبان عربی را باید آموخت

ادامه نوشته

الامثال و الحکم

الامثال و الحکم

  رُبَّ بعیدٍ أنفَعُ مِن قریب : چه بسا دوستِ دوری که منفعتش بیشتر از نزدیکان است .

 

 قد یؤخذ الجارُ بذنب الجار : گاهی همسایه ، به خاطر گناه همسایه گرفتار می شود .

« خشک و تر باهم می سوزد »

 لا تؤخِّر عملَ الیوم لغد : کار امروز را به فردا میفکن .

 

 رُبَّ أخِ لم تِلدْهُ امّک : بسا برادری که مادرت او را نزائیده دوست خوب است .

« بیگانه اگر وفا کند خویش من است »

  الادبُ مالٌ و استعمالُه کمال : ادب  ، ثروت است و بکار گرفتن آن از کمالات است .

« با ادب باش تا بزرگ شوی »

 بالأرضِ ولدتْکَ اُمّک : مادرت تو را روی زمین زائید .

« از دماغ فیل افتاده است »

  آفة العلمِ نِسیان : آفت علم فراموشی است .

 أکلَتُم تمری و عَصَیتُم أمری : خرمای مرا خوردید امّا از فرمانم سرپیچی کردید .

« نمک خوردن و نمکدان شکستن »

  یأکُلُ التمر و أرحَمُ بالنوی : خرما را او می خورد ولی من با هسته اش سنگسار می شوم .

« گنه کرد در بلخ آهنگری         به شوشتر زدند گردن مسگری »

  یأکُلنی سبعٌ و لا یأکُلنی کلبٌ : درنده ای مرا بخورد اما سگی نخورد .

« همه را برق میگیرد ما را چراغ موشی »

 أکلٌ و حمدٌ خیرٌ مِن أکل و صَمْتٍ : خوردن با حمد بهتر از خوردن با سکوت است .

« شکر نعمت، نعمتت افزون کند         کفر نعمت از کفت بیرون کند »

 الأمرُ یَعرِضُ دونَه الأمر : در حل این مشکل ،مشکلات دیگری ظاهر میشود .

« قوز بالا قوز ، حالا آب بیار و حوض پر کن »

ابتسـامـات

1
 

   الطفل : هل لک أسنان یا جدّی ؟

   الجدّ : لا ، یا ولدی .

   الطفل : إذن ، اِحتَفِظْ لی بهذه التفّاحة حتی الغدّ

 2

  سأل المعلمُ التلمیذَ :  اذا کان فی جیبک عشرون دیناراً ضاعت منک عشرةُ دنانیر . .      .                               فماذا فی جیبک؟

  أجاب التلمیذ : فی جیبی ثقبٌ 

3

سألتِ الأُمُّ ولدَها و هی غاضبة : مَن کسر زجاجَ النافذة

أجاب الطفل : القطّة یا أمّاه ، لقد اختفتْ بسرعة عندما غذفتُها بحجرٍ .

http://arabicsh1.persianblog.ir/

داستانی از زندگانی امام علی بن موسی الرضا علیه السلام

بسم الله الرحمن الرحیم

بخشش و کرامت امام رضا علیه السلام

ادامه نوشته

فقط خدا only god

اللهمٌ اِنٌی اَسْالک التوبةَ قبلَ الموتِ وَ المغْفِرَةَ بَعدَ المَوتِ وَ العَفوَ عِندَ الحِسابِ بِِرحمَتِکَ یَا اَرحَمَ الرٌاحِمِینَ

نعزیکم الاستشهاد الامام الرضا علیه السلام

 اللهّمَ صَلّ عَلي عَلي بنْ موسَي الرّضا المرتَضي الامامِ التّقي النّقي  و حُجَّتِکَ عَلي مَنْ فَوقَ الارْضَ و مَن تَحتَ الثري الصّدّيق الشَّهيد صَلَوةَ كثيرَةً تامَةً زاكيَةً مُتَواصِلةً مُتَواتِرَةً مُتَرادِ فَه كافْضَلِ ما صَلّيَتَ عَلي اَحَدٍ مِنْ اوْليائِكَ

                                                   «حسن المظهر»

الحياة الإنسانية هي قائمة علي "التعامل مع الآخرين و الإستئناس بهم" و هذا الأمر فيه جاذبية و دافعة روحية و مادية. سوءالخلق، الحرص، الحقد، القسوة، الغضب و ... تعتبر كلّها من القوی المنفّرة الروحية و الأخلاقية التي تبعد الإنسان عن الآخرين و تجعله وحيداً. و في المقابل، إنّ الأخلاق الحميدة و التسامح و حسن المواجهة و اللطافة و الصبر تتیح المجال للصداقة و المیل إلی الآخرین.

يمكن للقضايا و العناصر المادية أيضاً أن تؤثّر في تعزيز العلاقات الإجتماعية و ضمّ قلوب الآخرين للإنسان. من قوی الجاذبة المادية النظافة و الزينة و استعمال الطيب و...

الإمام الرضا (عليه السلام) إضافة إلي إهتمامه بالمكارم الأخلاقية و توصية الآخرين بها، كان يلتزم بالنظافة و حسن المظهر و يوصي المؤمنين برعاية هذه الأمور.

نقل عنه (عليه السلام): "لا ينبغي للرجل أن يدع الطيب في كل يوم فإن لم يقدر عليه فيوم و يوم لا، فان لم يقدر ففي كل جمعة و لا يدع ذلك." ⁽¹⁾

من جهة أخري، كان (عليه السلام) يؤكد علی الطرف و التبذير و الإستهلاك غير المحدد حتي كان يعتبر "حسن التقدير في المعيشة أحد الشروط لإستكمال إيمان العبد." ⁽²⁾

وقد نُقل عن سلوكه في حياته الإجتماعية بأنّه (عليه السلام) كان يرتدي الملابس البسيطة و الصوفية في المنزل و يتجنّب الراحة و لكن عندما كان يظهر أمام الناس و يذهب بينهم، يهتمّ بحسن مظهره و تزيين نفسه. ⁽³⁾ سلوك الإمام (عليه السلام) هذا، الذي يعكس موقفه، يعلّمنا بأنّ حسن المظهر و الإناقة، هو واجب اجتماعي للإحترام بالآخرين.

نعم؛ ‌ها هي طريقة أولياءالله و سيرتهم في الحياة. أنيقون و لكن بعيدون عن الإفراط و التفريط ...

(مقتبس من كتاب "الإمام الرضا (عليه السلام) حياة و اقتصاد" تألیف: "محمد الحكيمي")

موقع رشد (و لغة الضاد )يقدّم تعازيه بمناسبة آخر شهر صفر المظفّر، ذكري إستشهاد

الإمام الرئوف و معين الضعفاء،

ثامن أئمة الشيعة،

الإمام علي بن موسي الرضا (عليه السلام)

إلي جميع مسلمي العالم و لاسيما أنت أيها الصديق الكريم.

موقع رشد الإسلامي الشيعي

نعزیکم استشهاد الام الحسن علیه السلام

ادامه نوشته

نعزیکم رحیل الرسول الاکرم (صلی الله علیه و آله و سلم)

 باسمه تعالی

« علی فراش الرحلة و قلق علی الأمة»

لقد سمعنا مرات و مرات و بأشکال عدیدة قصة آباء یجمعون أبناءهم فی اللحظات الأخیرة من حیاتهم و ینصحونهم. عادة مایسعون فی تلک الآناء أن یهبوا أبناءهم عصارة حیاتهم ککنز غال، لکی یحتفظ الأبناء به کرأس مال ثمین لهم فی حیاتهم.

و فی تعالیمنا الدینیة قد ورد أن رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) هو أب للأمة.⁽¹⁾ و فی أیام کهذه تمدد هذا الأب علی فراش الرحیل بعد سعی دوام 63 سنة.

و فی یوم من هذه الأیام سمع (صلی الله علیه و آله و سلم) صوت بکاء. فسأل عن السبب؛ فقیل له: "یا رسول الله هذه الأنصار فی المسجد تبکی رجالها و نساؤها علیک‏ یخافون أن تموت‏"

و مع أنه لم تکن له قوة فی بدنه و أن روحه الشریف ستنتقل إلی جوار رحمة الله بعد ساعات قلیلة، ولکن و بما أنه کان هو أب الأمة و المسلمون أبناءه و أنهم سیذوقون طعم التیتم و فقدان الأب قریبا، فان هذا الأب کان قلقا کثیرا جدا علی مستقبل أبناءه. فقال : فقال (صلی الله علیه و آله و سلم):"اعطونی ایدیکم"

ساعد أمیرالمؤمنین علی (علیه السلام) من جهة و الفضل بن عباس من جهة أخری النبی (صلی الله علیه و آله و سلم) للنهوض، فنهض و لم تکن له القدرة علی الوقوف علی قدمیه، فأتخذهما سندا و دخل المسجد و قدماه تخطان الارض مؤتزرا ملاءة و معصوب الرأس. فبکی الناس بکاءا عالیا حینما رأوا نبیهم علی تلک الحالة.

جلس (صلی الله علیه و آله و سلم) علی درجات المنبر و حمد الله و اثنی علیه ثم قال: "أیها الناس فما تنکرون من موت نبیکم‏ ... لو خلد أحد قبلی ثم بعث إلیه لخلدت فیکم‏ ...

یا أیها الناس إنی فرطکم و أنتم واردون علی الحوض‏ ألا و إنی سائلکم عن الثقلین فانظروا کیف تخلفونی فیهما فإن اللطیف الخبیر نبأنی أنهما لن یفترقا حتى یلقیانی و سألت ربی ذلک فأعطانیه ألا و إنی قد ترکتهما فیکم کتاب الله و عترتی أهل بیتی فلا تسبقوهم فتفرقوا و لا تقصروا عنهم فتهلکوا و لا تعلموهم فإنهم أعلم منکم‏ ..."

ثم نور النبی (صلی الله علیه و آله و سلم) فی ذلک المقام و تلک اللحظات بصائر امته المظلمة علی حقیقة أخری فقال:

"معاشر الناس لیس بین الله و بین أحد شی‏ء یعطیه به خیرا أو یصرف عنه به شرا إلا العمل‏ ... و الذی بعثنی بالحق نبیا لا ینجی إلا عمل مع رحمة"

و لکی یبین اهمیة الموضوع و خطورة شأنه أدلی بتصریح، یجب التأمل فیه ملیا فقال: "و لو عصیت لهویت‏"

و فی النهایة و لکی یثبت ما قاله (صلی الله علیه و آله و سلم) اشه الله علی کلامه فقال: "اللهم هل بلغت‏"⁽²⁾

و بذلک انتهی مجلس وداع الرسول مع أمته و رجع (صلی الله علیه و آله و سلم) إلی البیت و دخل فراشه و لم ینهض منه بعد ذلک أبدا.

و فی الساعات الأخیرة من حیاته (صلی الله علیه و آله و سلم) أمر الجمیع بالخروج من الغرفة، فخرج أصحابه و خرجت نسائه، ثم أمر بأن یدخل علیه فاطمة (علیها السلام) و علی (علیه السلام) و أبناهما فقط. فدخلوا علیه و جلسوا جنب فراشه.

فأخذ (صلی الله علیه و آله و سلم) بید فاطمة (علیها السلام) و وضعها علی صدره و أراد أن یتکلم فأخذته العبرة و لم یستطع. فسکت قلیلا. فبکی أعزته علیه بکاءا شدیدا. و بعد قلیل هدأ (صلی الله علیه و آله و سلم) بعض الشی فأخذ بید فاطمة (علیها السلام) و وضعها بید علی (علیه السلام) و قال: "" یا أبا الحسن هذه ودیعة الله و ودیعة رسوله محمد عندک فاحفظ الله و احفظنی فیها و إنک لفاعله ..."

و بعد مدة رحل أب الأمة (صلی الله علیه و آله و سلم) من بین أبنائه و هو قلق علیهم. و کان قد اوصی فی ساعاته الأخیرة أمته وصیتان: الأولی هی التمسک بالتراث اللذی اورثه أمته لتبین الصراط المستقیم و الثانیة هی أن السعادة الحقیقیة لاتنال الا بالعمل و المضی علی ذلک الصراط فقط و أنها لاتنال بالدعوی و الأمل و الأمنیة.

 (مقتبس من کتاب "خاتم الأنبیاء، رحمة بلا منتهی" تألیف: "آیة الله السید محمد الضیاء آبادی" (مع قلیل من التغییر و الأضافة))

یعزی موقع الرشد و بمناسبة حلول الـ 28 من الصفر، یوم

وفاة أب الأمة و سبب الهدایة و الرحمة

النبی محمد بن عبدالله (صلی الله علیه و آله و سلم)

لجمیع مسلمی العالم عموما و لک أیها القاری العزیز خصوصا

راجین الباری أن یحشرنا و إیاه فی جنات النعیم.

http://www.roshd.org/ara/subs/show.asp?code=230